Paard & Levenskunst
Ons onbewuste stuurt meer van ons gedrag dan we willen weten.....

Blog

De toekomst van de paardensport

Ik heb niet naar de ruitersport op de Olympische spelen gekeken. Als je eenmaal oog hebt gekregen voor het dwangmatige van veel ruiters en de signalen van het paard dat hij pijn heeft of angstig is, dan is het plezier ervan af. Paarden worden als middel tot prestaties en succes gebruikt zonder respect voor hun welzijn en dat heeft voor mij niets moois te bieden. Als menselijke atleet mag je zelf kiezen of je pijn wilt lijden voor je sport, maar een paard krijgt die keuze niet.

Blij verrast ben ik dat een Nederlandse dierethicus, Willem Vermaat, naar aanleiding van de Olympische spelen stelling genomen heeft in de NRC tegen de (reguliere) paardensport. Ik vind zijn stellingname wel extreem (paardrijden moet verboden worden) en vraag mij af of hij de wereld van de natural horsemanship kent. Op de internationale social media in deze hoek was het erg druk over alle signalen van pijn, angst en ongemak bij de Olympische paarden. Vanuit de reguliere paardenwereld wordt erg ge´rriteerd gereageerd op dit tegengeluid (bemoei je er niet mee, jullie zijn zeker jaloers en meer van dat soort dooddoeners).

Ik vermoed dat dit tegengeluid steeds harder zal gaan klinken omdat de natural horsemanship wereld snel groeiende is. De reguliere sport gaat het moeilijk krijgen om te blijven verkondigen dat paarden tijdens de sport geen angst, pijn of fysiek ongemak ervaren (dit zijn twee van de vijf vrijheden van Brambell, regels die wereldwijd gelden voor dierenwelzijn). Als je goed durft te kijken, ziet iedere leek dat er sprake is van angst, pijn en fysiek ongemak. En het argument dat paarden geen of anders pijn ervaren dan wij, is allang achterhaald door de wetenschap (lees het laatste boek van Frans de Waal).  Het werk van Sharon-May Davies, die veel secties doet op paarden en héél veel lichamelijke beschadigingen vindt die niet-bereden paarden niet hebben zal bijdragen aan de tegengeluiden.

Ik denk wel dat het goed is dit tegengeluid op een rustige en bedachtzame manier te uiten, om kans te maken dat mensen in de reguliere paardensport gaan luisteren. Scheldpartijen en zwartmaken helpen nu eenmaal niet om met elkaar in gesprek te komen. Van de andere kant hoop ik dat de reguliere sport zich niet meer zal bedienen van dooddoeners, maar argumenten geeft voor de manier waarop zij met de paarden omgaan in de sport.

Ik denk dat paardensport kan blijven bestaan en prachtig kan zijn als we rekening houden met de behoeften en intrinsieke waarde van paarden, als we met hen leren samenwerken zonder dwang en met alle respect voor hun welzijn. Het gaat de sport wel drastisch veranderen, dat wel.




« Overzicht
Home | Laatste bericht | Over mij | Links | Blog | Aanbieders | Bibliotheek | Contact | Registreren,donatie en inloggen | Ontwikkeld door SatDesign